HARDENBERG – Het gemeentehuis van Hardenberg heeft sinds de opening in 2012 niet echt de harten van de inwoners gestolen. Dat is de conclusie van de (niet altijd genuanceerde) commentaren op sociale media. Tien vragen over de historie van het pand, dat nu met houtrot kampt.
Was dit het eerste ontwerp?
Nee. In de werkkamer van de verantwoordelijk wethouder stond in die tijd een afbeelding van twee gedraaide achten op elkaar. Een architect heeft later de plannen bijgeschaafd en verzorgde daarvan presentaties. Politici uit die tijd zullen zich de man herinneren: iemand die met een slepend/zangerig Oost-Europees accent het steeds had over “het gemeentehuis van Die Gardenberg”.
Hoe kon dit er komen?
De politiek kreeg geen plan voorgelegd van het huidige onderkomen op een specifieke plek en tegen een bepaalde prijs. Het besluit is in etappes genomen. Bijvoorbeeld eerst de locatie, later het budget en daarna het ontwerp. Als iemand na maanden de locatie weer ter discussie wilde stellen (bijvoorbeeld de plek van de brandweerkazerne als alternatief), dan werd gezegd: dat hebben wij al besloten en wij nemen nu een besluit over het geld.
Was vervanging nodig?
Ja. Een nieuw of stevig gerenoveerd gemeentehuis was noodzakelijk. Niet alleen vanwege het energielabel F. Als het een warme zomer was, dan was het voor de ambtenaren verstikkend in het pand. Ook: Wanneer de burgemeester gasten ontving, dan moest hij zich soms verontschuldigen voor de stank, die uit de toiletgroepen kwam. Het oude gemeentehuis kende gebreken, om het met respectvolle liefde voor dat pand uit 1963 te stellen.
Zijn de bouwtekeningen er nog?
Ja. De tekeningen van de nieuwbouw liggen in ieder geval op de onderste etage (parkeergarage). Daar zijn ze aangebracht bij de start van de bouw. Zonder alles te verklappen: daar is ook een rond raampje te vinden. Het was een van de blikvangers uit het oude gemeentehuis. Het komt uit de wand met ronde ramen, die op weinig trouwfoto’s als decor ontbreekt. De bouwtekeningen zullen vermoedelijk ook in het gemeentelijk archief liggen. Dat archief is in het gemeentehuis te vinden. Tijdens de bouw was er een voorstel van burgemeester en wethouders om dat archief elders onder te brengen en 700.000 euro extra uit te trekken om de vrijgekomen ruimte als werkplekken in te richten. Dat voorstel haalde het uiteindelijk niet.
Wat heeft het gekost?
De gemeente heeft altijd gemeld dat de bouw van parkeergarage en gemeentehuis (inclusief het gemeentepark) 40,5 miljoen euro heeft gekost.
Lunchen ambtenaren op het dak?
Nee. Met een blik over de stad zou het dak een ideale lunchplek zijn, maar dat gebeurt niet. Er is een trap (een grote versie van een vlizotrap was het vroeger) en het is niet gemakkelijk op het dak te komen. Vanwege veiligheid mag alleen bevoegd personeel de trap gebruiken.
Is vocht een verrassing?
Nee. In de zomer van 2024 was er de wens om de vervuilde buitenkant schoon te maken. Toen werd bekend dat er al langer vochtproblemen op de gevel waren en dat de beheerder onderzoek had gedaan en maatregelen getroffen. Dat leidde niet tot een volledige oplossing van het probleem, was anderhalf jaar geleden al de conclusie.
Is de gevel geel?
Strikvraag. Nee. In de tijd van ontwerp tot oplevering werd gesproken over bronskleurig.
Wat stond er vroeger op deze plek?
Onder meer een klokkentoren met carillon en een deel van het voormalige gemeentehuis. Tijdens de bouw bleef het gemeentehuis geopend en konden ambtenaren de realisatie van hun nieuwe werkplek volgen.
Verhuisde alle inventaris mee?
Nee. De gemeente hield bij de verhuizing opruiming. Wat niet meeging naar het nieuwe gebouw, werd via een veiling van de hand gedaan. Dat was geen veiling met een klap op de hamer. Belangstellenden konden per kavel een prijs opgeven nadat eerst maatschappelijke organisaties hun verzoek kenbaar konden maken. De hoogste bieder won. Later werden ook bureaus, stoelen en vergadersets aan Waalre aangeboden. Die Brabantse gemeente moest na een aanslag en aansluitende brand in het eigen gemeentehuis tijdelijke werkplekken in een bedrijfspand inrichten.
Tekst en foto: Wim de Jonge
